Πλατεία Υψηλών Αλωνίων

Η πλατεία Ψηλών Αλωνίων απλώνεται σε υπερυψωμένο πλάτωμα, νότια της οδού Γούναρη, εκεί όπου ξεχωρίζει το όριο μεταξύ κάτω και άνω πόλης. Η ονομασία της προήλθε από την παλιότερη χρήση της ως «σταφιδάλωνο» σε σημείο υψηλότερο από τις καλλιέργειες του κάμπου.

Κατά τους ρωμαϊκούς χρόνους, η περιοχή ήταν τόπος πολυτελών επαύλεων λόγω της στρατηγικής της θέσης και της θέας προς τη θάλασσα. Κατάλοιπα αυτών των κατοικιών ήρθαν στο φως με αρχαιολογικές ανασκαφές σε νεότερους χρόνους.

Η διαμόρφωση της πλατείας ξεκίνησε το 1857 και ολοκληρώθηκε το 1882 επί δημαρχίας Μπενιζέλου Ρούφου, ο οποίος της έδωσε και το όνομά του. Προηγουμένως ήταν γνωστή ως πλατεία Άρεως (1861). Αρχικά διέθετε πέντε βρύσες και μια μουσική εξέδρα στο κέντρο της.

Στις αρχές του 20ού αιώνα, γύρω από την πλατεία λειτούργησαν καφενεία και θερινά σινεμά, μετατρέποντάς τη σε σημείο αναψυχής και κοινωνικής ζωής.

Σημαντικές ήταν και οι ιστορικές στιγμές που έζησε: το 1821–1822 υπήρξαν μάχες με τους Τούρκους, ενώ το 1944 αποτέλεσε τόπο εκτελέσεων από τις δυνάμεις Κατοχής.

Σήμερα διατηρούνται ελάχιστα από τα αρχοντικά της, με σημαντικότερο την οικία Γκολφινόπουλου στη νοτιοδυτική γωνία.

Τον χώρο κοσμούν ο μπρούτζινος ανδριάντας του Παλαιών Πατρών Γερμανού (1923, γλύπτης Αντώνης Σώχος) και η μαρμάρινη προτομή του Κωστή Παλαμά (1953), υπενθυμίζοντας τη διαχρονική πολιτιστική και ιστορική αξία της πλατείας.